ตอนที่ 35 ใครก็แย่งไปไม่ได้

ด้านหลังเขายังมีเด็กหนุ่มวัยรุ่นอีกสองคนเดินตามมาด้วย

“เถี่ยตั้น…”

กู้เจี้ยนกงก้าวเข้าไปไม่กี่ก้าว พอเห็นเตียงเล็กที่คลุมด้วยผ้าขาว ใบหน้าซึ่งเปื้อนทั้งโคลนและน้ำของเขาก็สั่นระริก ริมฝีปากสั่นไม่หยุด “เถี่ยตั้น…ลูกเถี่ยตั้นของพ่อ พ่อกลับมาแล้ว พ่อกลับมาช้าไป…”

ชายคนนั้นเดินเข้าไปไม่กี่ก้าว คว้าผ้าปูเตียงสีขาวไว้ ก่อนทรุดเข่าลงข้างเตียงพร้อมเสียงดังตุ้บ แล้วร้องไห้โฮออกมา

ซูเฉียวยืนมองเข้าไปด้านในจากนอกหน้าต่างผ่านซี่หน้าต่าง สีหน้าของนางเรียบเฉยจนดูไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ ส่วนเสี่ยวจาง หมอหยวน และชาวบ้านคนอื่น ๆ พอเห็นภาพนี้ต่างก็อดไม่ได้ที่จะแอบเช็ดน้ำตา

แน่นอนว่าซูเฉียวไม่ใช่คนใจแข็งไร้ความรู้สึก นางเพียงเห็นความเป็นความตายมาจนชิน และรู้ดีว่าเมื่อผลลัพธ์ที่ถูกกำหนดไว้เกิดขึ้นแล้ว น้ำตาคือสิ่งที่ไร้ค่าที่สุดและไร้ประโยชน์ที่สุด

นางจึงยังคงสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้