เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 55 การถ่วงเวลาของฉินหลัน
ในชั่วพริบตานั้น ผมรู้สึกเหมือนหัวใจได้ขึ้นไปนั่งรถไฟเหาะ พุ่งตรงขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย
แสงไฟ LED สีขาวซีดของร้านสะดวกซื้อสาดส่องลงมา ทำให้พื้นที่หน้าประตูดูสว่างจ้าไม่ต่างอะไรกับห้องสอบสวน
ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นถือถุงพลาสติกอยู่ในมือ เธอสวมชุดอยู่บ้านสีเบจตัวหลวม คลุมทับด้วยเสื้อขนเป็ดตัวยาว รวบผมม้วนไว้ด้านหลังอย่างลวก ๆ แทบไม่ได้แต่งหน้าด้วยซ้ำ มีเพียงลิปมันทาบาง ๆ บนริมฝีปาก
ทว่าถึงอย่างนั้น ก็ไม่อาจกลบความเย้ายวนที่แผ่ซ่านออกมาจากกระดูกของเธอได้อยู่ดี
ฉินหลัน
โลกใบนี้มันแคบจริง ๆ ให้ตายสิ แคบเสียจนผมอยากจะหารอยแยกบนพื้นมุดหนีลงไปก็ยังหาฝาปิดไม่เจอ
ผมเผลอหดมือที่ล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงกลับเข้ามาโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่ข้างในนั้นมันว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลยนอกจากกุญแจโรงแรมทรุดโทรมดอกนั้น