กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 52 เถาเถาดันเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย
มือของผมที่บีบคางเธออยู่พลันแข็งค้างไป
เมื่อมองสภาพที่ยอมจำนนราวกับลูกแกะรอถูกเชือดของเธอ ทันใดนั้นผมก็รู้สึกว่าตัวเองแม่งเป็นเจ้าสารเลวจริง ๆ
ไอ้คนขี้ขลาดที่เอาแต่รังแกคนอ่อนแอกว่า และโยนความเจ็บปวดของตัวเองไปให้คนอื่น
ผมสะบัดมือออกอย่างแรงราวกับถูกของร้อนลวก
ผมเช็ดคราบน้ำตาบนหลังมือกับกางเกงอย่างรังเกียจ ราวกับว่าตรงนั้นมีไวรัสอะไรติดอยู่
“ได้ เอาแค่เงินใช่ไหม?”
ผมถอยหลังไปสองก้าว ชี้ไปที่โทรศัพท์มือถือที่โยนอยู่บนเตียง นั่นคือหน้าจอโอนเงินวีแชตที่ผมตั้งใจเปิดทิ้งไว้เมื่อครู่ ตัวเลขสีแดงสด “5,000” บนนั้นช่างแสบตาเหลือเกิน
“พกบัตรประจำตัวประชาชนมาด้วยไหม?” ผมถามเสียงเย็น