เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 50 ประจำเดือนของซูเถาหมดแล้ว
ผมขยี้ก้นบุหรี่ดับลงในที่เขี่ยบุหรี่ที่เต็มไปด้วยขี้เถ้าอย่างแรง ก่อนจะหันสายตากลับไปจับจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องแสงเรืองรองอยู่ตรงหน้า
กราฟแท่งเทียนที่เรียงรายหนาแน่นยั้วเยี้ยบนหน้าจอ ในสายตาคนนอกอาจเป็นเพียงรหัสยุ่งเหยิงที่ชวนให้ตาลาย ทว่าในสายตาผม มันคือเม็ดเงินที่กำลังไหลเวียน คือสมรภูมิที่ถักทอขึ้นจากความโลภและความหวาดกลัวของผู้คนนับไม่ถ้วน
“ดูตรงนี้”
ผมเลื่อนเมาส์ ปลายนิ้วมือเคาะลงบนแป้นพิมพ์ดังรัวเป็นจังหวะ ราวกับกำลังบรรเลงบทเพลงคลั่งที่ใกล้จะถึงจุดไคลแมกซ์ ตามจังหวะการดำเนินการซื้อขายของผม หน้าต่างบนหน้าจอก็สลับเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว คัดกรองและตัดหุ้นนับพันตัวออกไปอย่างฉับไว
เหล็กกล้า? ไม่ได้ กำลังการผลิตล้นตลาด เป็นอุตสาหกรรมอาทิตย์อัสดงไปแล้ว
อสังหาริมทรัพย์? รนหาที่ตายชัด ๆ นั่นมันเขตทุ่นระเบิดขนาดใหญ่ที่สุดเลย
กลุ่มการบริโภค? ในยุคที่ทุกคนต่างพากันรัดเข็มขัดแบบนี้ ใครจะมีเงินเหลือเฟือไปดื่มเหล้าขาวขวดละหลายพันหยวนกันเล่า
สายตาของผมคมกริบดุจเหยี่ยว ท้ายที่สุด ภาพบนหน้าจอก็หยุดนิ่งลงที่กลุ่มหุ้นสองกลุ่ม