เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 45 คำเตือนของแม่
“ไม่มีค่ะไม่มี!” หลินเหยาตกใจจนรีบเปลี่ยนคำพูดทันที “งั้น… ก็ได้ค่ะคุณน้า พวกเราไปกินข้าวเป็นเพื่อนคุณน้าค่ะ คุณน้าอยู่ที่ไหนคะ พวกเราจะไปหาคุณน้าเอง”
พอกวางสาย ทั้งผมและหลินเหยาต่างก็ถอนหายใจโล่งอก ทว่าในใจกลับยิ่งกังวลหนักขึ้นกว่าเดิม
สถานที่ที่นัดกินข้าวกันไว้คือภัตตาคารอาหารจีนแห่งหนึ่งที่บรรยากาศค่อนข้างดูดีมีระดับ
ตอนที่ผมกับหลินเหยารีบมาถึง แม่ก็นั่งรอพวกเราอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่างแล้ว
พอเห็นหลินเหยา ใบหน้าของแม่ก็ยิ้มแย้มขึ้นมาทันที ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างไปในชั่วพริบตาเมื่อเห็นแว่นกันแดดอันใหญ่บนหน้าของหลินเหยา
“เหยาเหยา หนูนี่… กลางวันแสก ๆ นั่งกินข้าวอยู่ในร้านแท้ ๆ จะใส่แว่นกันแดดทำไม”
“เอ่อ… คุณน้าคะ” ร่างของหลินเหยาแข็งทื่อไปอย่างเห็นได้ชัด เธอยกมือขึ้นขยับแว่นกันแดดแล้วฝืนยิ้ม “ตาของฉัน… ช่วงนี้แพ้นิดหน่อยค่ะ เลยกลัวแสง”