กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 18 ล้างรถแค่นี้ก็กลับมาจนกรอบอีก
ผมหิ้วถุงซาลาเปากับน้ำเต้าหู้อุ่น ๆ เดินกลับไปราวกับคนเดินได้ไร้วิญญาณ
ผมผลักประตูโรงแรมที่ดังเอี๊ยดอ๊าดเปิดออก แล้วจงใจเดินให้เบาลง
พอกลับเข้ามาในห้อง เด็กสาวที่ชื่อเถาเถาก็ยังคงห่มผ้าห่มนั่งอยู่บนเตียง พอได้ยินเสียงเปิดประตู เธอก็เงยหน้าพรวดขึ้นมาราวกับกระต่ายตื่นตูม แววตายังคงมีความระแวดระวังหลงเหลืออยู่จาง ๆ
จนกระทั่งเธอเห็นอาหารเช้าที่ผมหิ้วอยู่ในมือ ความระแวดระวังนั้นจึงค่อย ๆ คลายลง กลายเป็นความเก้ ๆ กัง ๆ และความเกรงใจขึ้นมาเล็กน้อย
ผมไม่พูดอะไรสักคำ เดินตรงเข้าไปวางอาหารเช้าลงบนโต๊ะข้างเตียงที่สีลอกร่อนดังปึง
“กินสิ”