กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 ข้อความสั้นจากแฟนเก่าไล่ให้ผมไสหัวไป
คำถามของผม ยังลอยอยู่กลางอากาศขุ่นมัวในห้องนั้น ผมจ้องเธอ รอให้เธอบอกราคา รอให้เธอต่อรอง แม้แต่รอให้เธอยิ้มแบบมีเสน่ห์สารพัดแบบ
แต่เธอไม่ทำ
เธอเพียงกัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วแดงยิ่งกว่าเดิมราวกับถูกไฟลวก รอยแดงนั้นซ่านจากแก้มลงไปถึงลำคอ แล้วหายไปใต้ผ้าห่มสกปรกผอมพร่านั่น
“ฉัน……ฉันไม่รู้……” เธอพูดเบา ๆ เสียงเบาจนแทบจะถูกเสียงอึกทึกยามเช้าตรู่นอกหน้าต่างกลบหมด “ฉัน……ฉันยังไม่เคยรับใช้ใคร……”
เธอแม้แต่ไม่กล้ามองผม ตาจ้องค้างไว้ที่รอยคราบบนผ้าห่มคราบเดียว
ผมแทบไม่ไหวอดขำ
ไม่รู้? ยังไม่เคยรับใช้?
โอเค พูดได้ดีจริง ๆ