บทที่ 185: หลินจื้อเฟิงผู้โชคร้าย

บทที่ 185: หลินจื้อเฟิงผู้โชคร้าย

เมาแล้วก็ช่วยคลายความทุกข์ได้ หลินจื้อเฟิงดื่มจนเมาหนัก พอตื่นขึ้นมาก็รู้สึกดีขึ้นมาก

แต่เรื่องที่ทำให้เขาสงสัยก็คือ ช่วงหลายวันต่อมา หลี่ชิงโจวมักจะหลบหน้าเขาโดยตั้งใจบ้างไม่ตั้งใจบ้าง

“ชิงโจว นายจะเอาแต่หลบหน้าฉันทำไม? หรือว่าตอนฉันเมาพูดอะไรไม่เข้าท่า จนนายไม่พอใจ?”

“เอาแบบนี้ ฉันขอโทษนายแล้วกัน นายก็อย่าเก็บไปคิดมากเลย ยังไงมันก็เป็นแค่คำพูดตอนเมา นายก็ถือซะว่าฉันพูดจาไร้สาระก็แล้วกัน”

หลี่ชิงโจวได้ยินเข้าก็คิดว่า แบบนี้จะได้ยังไงกัน?

“ไม่ใช่ๆ นายไม่ได้ทำให้ฉันไม่พอใจหรอก แค่ตอนเมานายพูดจาท่าทางเปิดเผยเกินไปหน่อย...”

“ฉันพูดอะไรไป?”