บทที่ 183: จดหมายตัดขาด

บทที่ 183: จดหมายตัดขาด

หลี่ชิงโจวไม่ได้เสียเงินซื้อปืนสองกระบอกนี้ แต่ใช้ผ้าสองพับแลกมา นอกจากปืนแล้ว เขายังขอลูกปรายเหล็ก ดินปืน และแก๊ปปืนมาอีกเล็กน้อย

ถึงยังไงก็เป็นปืนเก่าผุพังที่ใช้การไม่ได้อยู่แล้ว เอาผ้าไปแลกให้เด็ก ๆ ได้ตัดเสื้อผ้าใหม่ไม่ดีกว่าหรือ?

ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างพากันอิจฉาจนน้ำลายไหล ชายคนหนึ่งที่ชื่ออู๋เหล่าเนียนเอ๋อร์ถึงกับเสียดายจนตบต้นขาตัวเอง

“โธ่เอ๊ย ทำไมไม่บอกกันเร็วกว่านี้ว่านายชอบปืนเก่า! ตอนฤดูใบไม้ผลิ ปืนหักลำของบ้านฉันเอาไปแลกด้ายกับเข็มแล้ว ถ้ารู้ว่าเอาไปแลกผ้าได้ ต่อให้พูดอะไรฉันก็ต้องเก็บไว้แน่ ๆ”

คนอื่นพากันหัวเราะเยาะเขา “พอเลยน่า เหล่าเนียนเอ๋อร์ ปืนห่วย ๆ ของนายลำกล้องแทบจะผุจนเห็ดขึ้นอยู่แล้ว”

“พูดมั่วแล้ว นั่นมันเหล็กนะ จะขึ้นเห็ดได้ยังไง?”