บทที่ 91: มีประสบการณ์

บทที่ 91: มีประสบการณ์

หลี่ชิงโจวกว่าจะพูดความจริงออกมาสักครั้ง กลับถูกหาว่าคุยโวเสียอย่างนั้น เฮ้อ…อคติในใจคนเรานี่มันเหมือนภูเขาลูกใหญ่จริง ๆ

ได้ ๆ ๆ ไม่เชื่อฉันใช่ไหม? งั้นก็ไม่ต้องเชื่อ!

หลี่ชิงโจวใช้กระเป๋าสะพายบังมือ ก่อนหยิบเงินแท่งก้อนใหญ่ห้าสิบตำลึงออกมาโยนให้ต้ายา

ตอนนั้นต้ายากำลังกินโร่วเจียหมัวอย่างอารมณ์ดี จู่ ๆ หลี่ชิงโจวก็โยนของมาให้ เขาจึงรับแทบไม่ทัน เกือบทำหล่นพื้นอยู่แล้ว

ทันทีที่สัมผัสได้ถึงความเย็นของเงินแท่งก้อนใหญ่และน้ำหนักอันหนักอึ้ง พอต้ายาอาศัยแสงไฟถนนสีเหลืองสลัวมองดู จนเห็นรูปทรงอันเป็นเอกลักษณ์—ตรงกลางเว้า ปลายทั้งสองข้างเชิดขึ้น—เขาก็เก็บอาการไม่อยู่โดยสิ้นเชิง

“เฮ้ย ไอ้เวร นี่ของจริงเหรอ?”

“นายคิดว่าฉันจะเอาของปลอมมาแกล้งนายเล่นหรือไง?”