กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 82: เมาท์เรื่องชาวบ้าน
ตอนเจ้าหนูกำลังจะกลับ หลี่ชิงโจวยัดกระต่ายตากแห้งสองตัวใส่มือเขา ทำให้อวี๋เฉียนมองด้วยสีหน้าอิจฉา
“ชิงโจว นายใจกว้างจริง ๆ นั่นตั้งสองร้อยหยวนเลยนะ ยังเอากระต่ายให้เขาอีก”
“จิ๊ ๆ มีบรรพบุรุษเจ๋ง ๆ นี่ดีจริง ๆ แค่ส่งต่อของอะไรสักอย่างให้ ก็พอให้ลูกหลานกินดีอยู่ดีได้ตั้งหลายปีแล้ว”
หลี่ชิงโจวส่ายหน้า “นายเข้าใจผิดแล้ว ของที่บรรพบุรุษส่งต่อไว้เป็นแค่สิ่งของตาย ๆ แต่ความรู้ที่อยู่ในหัวเจ้าหนูต่างหากที่ล้ำค่าที่สุด”
“อย่าเห็นว่าตอนนี้เจ้าหนูดวงไม่ดี อีกไม่กี่ปีพอเขาหลุดพ้นจากสถานการณ์ลำบากได้ เขาจะต้องโบยบินอย่างอิสระแน่นอน”
“ถึงตอนนั้นจะได้กินของดี ดื่มของอร่อย อยู่บ้านหลังใหญ่ แต่งงานกับสาวสวย เรื่องพวกนั้นอยู่แค่เอื้อมแล้ว”
อวี๋เฉียนฟังแล้วใจเต้นแรง “งั้นฉันไปเรียนด้วยได้ไหม?”