กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 63: ฉันพอจะยอมคบแบบขัดตาทัพได้
หลี่ชิงโจวเล่าเรื่องวุ่นวายในครอบครัวของตัวเอง รวมถึงที่มาที่ไปว่าทำไมถึงได้มาลงชนบทที่ส่านเป่ยแบบคร่าว ๆ คราวนี้เฝิงเจี๋ยจึงเป็นฝ่ายตกใจบ้าง
“ไม่นึกเลยนะว่าเราสองคนจะมีวาสนาต่อกันจริง ๆ มิน่าล่ะ ตอนเจอเธอครั้งแรกฉันถึงรู้สึกสนิทใจขนาดนั้น ที่แท้เราก็มาจากครอบครัวที่โชคร้ายเหมือนกัน
แต่เธอไม่ได้บอกเหรอว่ามีคุณอาอยู่ในตัวอำเภอ แล้วทำไมถึงกลายเป็นเยาวชนปัญญาชนที่เฉินชางไปได้ล่ะ? ตกลงประโยคไหนที่พูดจริงกันแน่?
หึ ๆ คนโกหก!”
“แหะ ๆ ก็ฉันอยากให้เธอช่วยรับหมูป่าที่ฉันล่ามาได้นี่นา จะทำมาค้าขายทั้งที ใครจะไม่รู้จักแต่งเรื่องบ้างล่ะ?”
“เชอะ~ ฉันว่าเธอก็ไม่ใช่คนดีอะไรหรอก ผู้ชายพวกเธอก็เหมือนกันหมด ชอบของใหม่ลืมของเก่า”
โห แบบนี้เข้าข่ายโจมตีตัวบุคคลแล้วนะ!