กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 390 หมื่นลี้แสนไกล (ตอนปลาย)
ทหารม้าต่างเผ่าที่กำลังควบตะบึงบุกประจัญบานเต็มฝีเท้าถูกยิงร่วงระเนนระนาดราวกับเกี่ยวรวงข้าว กลุ่มควันดินปืนหนาทึบลอยตลบอบอวลขึ้นสู่เวหา
"พรึ่บ"
บนกำแพงค่ายที่ก่อขึ้นจากซุงท่อนใหญ่ ราษฎรชายแดนต้าหมิงในเครื่องแต่งกายหลากหลาย ภายใต้การนำของทหารประจำการร้อยกว่านาย แถวหน้าถอย แถวหลังก้าวขึ้นหน้า...
จากนั้นเสียงปืนไฟก็ระเบิดกึกก้องถี่ยิบขึ้นอีกระลอก
การต่อสู้ตะลุมบอนดำเนินไปอย่างดุเดือดเต็มหนึ่งเค่อ
"หยุดยิง หยุดยิงได้แล้ว!"
ท่ามกลางเสียงตะโกนแหบพร่าของนายทหาร เสียงกึกก้องของปืนไฟค่อยๆ สงบลง เด็กรับใช้ ผู้คุ้มภัย และกองกำลังอาสาท้องถิ่นต่างพากันชะเง้อคอมองออกไปภายนอก
"เป็นอย่างไรบ้างแล้ว"
"ไฉนไม่มีเสียงแล้วเล่า"