เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 389 หมื่นลี้แสนไกล (ตอนต้น)
"ย่าห์!"
ท่ามกลางเสียงฝีเท้ากึกก้องกัมปนาท รถม้าสี่ล้อคันใหญ่สิบกว่าคันที่บรรทุกเหล่าผู้บาดเจ็บและราษฎรชายแดนต้าหมิงผู้ยังคงขวัญหนีดีฝ่อ ต่างเร่งฝีเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว
ลมสารทพัดหวีดหวิวเยือกเย็น
ริมฝั่งทะเลสาบไบคาลอันกว้างใหญ่เวิ้งว้าง เหลือเพียงซากศพของคนและม้าที่ล้มตาย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งฉุนจมูกดึงดูดฝูงแร้งให้บินร่อนวนเวียนอยู่บนเวหาชั้นต่ำ
คอยจ้องมองอย่างกระหาย
ไม่นานนัก กองทหารม้าเบาชาวคอสแซคก็รวมกลุ่มกันยกมาจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือ รุดหน้ามาสมทบด้วยจิตสังหารคุกรุ่น แต่ละคนล้วนสวมหมวกหนังหมี ในมือถือปืนไฟ...
ทว่าริมทะเลสาบกลับว่างเปล่าไร้ผู้คนไปเนิ่นนานแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงรอยล้อรถที่กดลึกลงไปในพื้นดิน
"กิลีกูรู!"
เหล่าทหารม้าเร่ร่อนแห่งยุโรปตะวันออกผู้ดุร้ายบันดาลโทสะด้วยความอับอาย ต่างพากันควบขับม้าศึก ไล่ล่าตามรอยล้อรถไปตามทิศทางที่ราษฎรชายแดนต้าหมิงถอนตัวหนีไปอย่างบ้าคลั่ง