เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย BK Novel
บทที่ 333 อวี้เจิน (ตอนต้น)
ผ่านถ้ำหลงเหมินมุ่งหน้าต่อไปก็คือช่องแคบดั่งเส้นไหม ขุนเขาสองฟากฝั่งสูงชันตั้งตรงเสียดฟ้า ใจกลางแยกออกเป็นรอยแตกอันลึกซึ้ง
ท่ามกลางรอยแยกมีบันไดหินทอดยาว สามารถเดินตามขั้นบันไดขึ้นไปถึงยอดเขาได้โดยตรง
ชัยภูมิอันหวาดเสียวเช่นนี้ก่อตัวขึ้นเองตามธรรมชาติ สำนักใหญ่ของลัทธิฉวนเจินหลงเหมินซ่อนตัวอยู่ ณ ที่แห่งนี้ เงียบสงบลึกซึ้งดุจมิใช่แดนมนุษย์
"ทัศนียภาพงดงามนัก"
โจวซื่อเสียนเอ่ยปากชม "สมเป็นถ้ำสวรรค์แดนเซียนโดยแท้"
การครอบครองทำเลฮวงจุ้ยอันล้ำค่าเช่นนี้เพื่อตั้งสำนัก เผยแผ่หลักธรรมและรับศิษย์ผู้ศรัทธาอย่างกว้างขวาง แสดงให้เห็นว่าสายฉวนเจินได้รับความเคารพเลื่อมใสในแถบตะวันตกเฉียงเหนืออย่างยิ่ง
เรื่องนี้ย่อมมิอาจแยกออกจากนโยบายของราชสำนัก ตลอดสองร้อยสี่สิบปีของราชวงศ์ต้าหมิง ล้วนยึดมั่นในนโยบายเชิดชูเต๋า สะกดข่มพุทธมาโดยตลอด
ฝ่ายหนึ่งคือสิ่งดั้งเดิมของแผ่นดิน อีกฝ่ายคือสิ่งที่หลั่งไหลมาจากภายนอก
ต้าหมิงคือสายธารหลักอันถูกต้องแห่งหัวเซี่ย หากไม่เชิดชูสำนักเต๋าก็คงประหลาดเต็มที!