บทที่ 256 การสะสมทุนขั้นปฐม

บทที่ 256 การสะสมทุนขั้นปฐม

บรรดาอ๋องที่มีสัมพันธ์อันดีกับต้าหมิงต่างได้กินเนื้อคำโต ทว่าพวกนกสองหัวเหล่านี้ ยามนี้แม้แต่น้ำแกงสักอึกยังไม่ได้ลิ้มรส

ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้เป็นใครก็ต้องร้อนรนใจ

ครั้นแล้วเมื่อสบโอกาสช่วงสิ้นปี เหล่าอ๋องมองโกลจึงกัดฟันยอมควักเนื้อครั้งใหญ่ พากันขนเนื้อวัวเนื้อแกะและสารพัดของดีประจำทุ่งหญ้า วิ่งโร่มาประจบเอาใจทัพหมิงกันสุดชีวิต

น่าเสียดายที่บรรดาแม่ทัพนายกองแห่งกองทัพเฟิ่งเวยล้วนหัวทึบดั่งท่อนไม้

เหล่านายทหารน้อยใหญ่ในกองทัพเฟิ่งเวย ยามเผชิญหน้ากับสินบนกลับมิได้หวั่นไหวแม้แต่น้อย

นี่หาใช่เพียงเพราะวินัยทหารอันเข้มงวด หากแต่เป็นบารมีแห่งต้าหมิงและเกียรติยศแห่งจักรวรรดิที่คอยค้ำจุนจิตใจเหล่าทหารหาญ ซึ่งทรงพลังเหนือกว่าสิ่งล่อใจจำพวกทองและเงินเป็นไหนๆ

"ฟู่"

ลมตะวันตกเฉียงเหนือพัดกรรโชกเหน็บหนาว ทัพหมิงนับแสนยืนหยัดตระหง่านอยู่นอกด่าน ที่ว่าการสำนักบัญชาการทหารต้าหนิงท่ามกลางหิมะและน้ำแข็งยังคงป้องกันอย่างแน่นหนา

ทหารในชุดเกราะบุนวมฝ้ายติดหมุดย้ำยืนอกผายไหล่ผึ่ง แบกปืนไฟเดินตรวจตราอย่างเชื่องช้า สกัดกั้นบรรดาผู้นำมั่วหนานกลุ่มใหญ่อยู่ด้านนอก