บทที่ 253 กลืนกลาย

บทที่ 253 กลืนกลาย

นอกเมืองต้าหนิงเวลานี้เต็มไปด้วยเสียงขับขานร่ายรำ ชนเผ่าต่างๆ ในมั่วหนานส่งหญิงงามที่สุดของเผ่าตนออกมาร่ายรำอย่างอ่อนช้อยงดงาม ต้อนรับการมาถึงของกองทัพสวรรค์แห่งต้าหมิงหนึ่งแสนนาย

ชั่วพริบตานั้น ผืนแผ่นดินมั่วหนานจึงเปี่ยมไปด้วยความรื่นเริงบันเทิงใจ

ส่วนภายในกระโจมแม่ทัพ ทั้งสองกลับใช้ฟ้าเป็นมุ้ง ใช้ดินเป็นฟูกนอน... นับว่าได้อารมณ์กลางแจ้งไปอีกแบบ

งานเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่ดำเนินไปจนถึงเที่ยงคืนจึงค่อยๆ สงบลง บรรดาอ๋องแห่งมั่วหนานพากันจ้องมองเหมืองทองและระหัดวิดน้ำขนาดมหึมาที่อยู่ไกลตา

หัวหน้าเผ่าแต่ละคนต่างกระวนกระวายใจจนนั่งไม่ติด พากันแย่งชิงขอเข้าพบผู้บัญชาการใหญ่ ทว่ากลับถูกกองทหารประจำกองบัญชาการผู้บัญชาการใหญ่อันดุดันดั่งเสือร้ายตวาดไล่กลับมา

"หยุดอยู่ตรงนั้น"

"เชิญกลับไป"

เหล่าทหารหมิงผู้ล่ำสันกำยำในเครื่องแบบทหารสีแดงชาดเพียงตวาดสายตาจ้องมอง ไม่ว่าอ๋องหรือหัวหน้าเผ่าหน้าไหนมาก็ไม่ไว้หน้าทั้งสิ้น ล้วนถูกไล่ตะเพิดออกไปจนหมด

ก่อนหน้านี้มัวไปทำอะไรอยู่เล่า?