บทที่ 241 จู่โจมด่านซานไห่กวน

บทที่ 241 จู่โจมด่านซานไห่กวน

เมฆดำทะมึนก้อนใหญ่บดบังจันทร์กระจ่าง ทะเลอันมืดมิดมีเพียงระลอกคลื่นซัดสาดเป็นระลอก

ด่านซานไห่กวน เหลาหลงโถว

เกลียวคลื่นซัดสาดกำแพงหินปีแล้วปีเล่า ชั่วนาตาปีไม่เคยแปรเปลี่ยน

ทว่าท่ามกลางความมืดมิด กลับมีแสงเพลิงสว่างวาบขึ้นมาสายแล้วสายเล่าอย่างฉับพลัน ครั้นแล้ว บนผืนน้ำก็พลันแว่วเสียงดังกึกก้องประดุจฟ้าร้องครืน

"หวีด... ตูม!"

กระสุนปืนใหญ่สีแดงคล้ำฉีกกระชากอากาศ แผดเสียงหวีดหวิวแสบแก้วหู พุ่งเข้าถล่มดั่งดาวตกเพลิงใต้ฟากฟ้ายามราตรี

เหล่าพลทหารกองทัพอู๋บนกำแพงเมืองจีนต่างยืนตาค้างด้วยความตกตะลึง

"ตูม! ตูม!"

"โครมครืน!"