บทที่ 225 เฒ่าคหบดี

บทที่ 225 เฒ่าคหบดี

ช่วงเดือนเจ็ด สภาพอากาศในแผ่นดินจงหยวนร้อนอบอ้าวยิ่งนัก

ทหารซุ่มเกือบหมื่นนายถือปืนไฟ สวมใส่เสื้อผ้าหลากสีสันไม่พร้อมเพรียง หมอบราบอยู่บนเส้นทางสายหลักมุ่งสู่ลั่วหยาง ต้องทนกับความร้อนระอุ คลื่นไอร้อน และยุงแมลงกัดต่อยท่ามกลางความกระวนกระวายใจ

ในบรรดากองกำลังซุ่มโจมตีนี้ มีทหารทางการอยู่เพียงหยิบมือ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นกองกำลังอาสาท้องถิ่นที่จัดตั้งขึ้นชั่วคราว

หรือก็คือกองกำลังติดอาวุธชาวบ้านลั่วหยางนั่นเอง

นี่คือกองกำลังผสมระหว่างทหารกับราษฎร ทหารกองทัพเฟิ่งเวยพันกว่านายนำทหารบ้านติดอาวุธกว่าเก้าพันนายมาตั้งค่ายซุ่มโจมตีที่นี่ ในมือถือปืนไฟรุ่นผลิตในลั่วหยางที่ล้ำสมัยที่สุดแห่งยุค

ทหารซุ่มหมื่นกว่านายมีกระสุนดินปืนเพียบพร้อม แม้สีสันเสื้อผ้าจะปะปนสะเปะสะปะ ทว่าใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง ทุกคนต่างสวมเกราะโซ่ถักเนื้อหนาไว้ชั้นหนึ่ง

ปืนไฟผลิตจากลั่วหยาง ส่วนเกราะโซ่ถักเป็นสินค้าระดับสูงจากโรงงานดึงลวด

อยู่เฝ้าโรงงานสรรพาวุธกับโรงงานดึงลวด จะขาดแคลนอาวุธและชุดเกราะได้อย่างไร?