บทที่ 222 กองทัพชิงลงใต้

บทที่ 222 กองทัพชิงลงใต้

"ประการที่สอง เชื่อมป้อมปราการ ประสานแนวป้องกัน ปลุกระดมราษฎรฉกรรจ์ จัดตั้งกองกำลังอาสาท้องถิ่น"

"ประการที่สาม สั่งการไปยังโรงงานสรรพาวุธลั่วหยางให้เปิดคลังแสง แจกจ่ายปืนผาหน้าไม้และดินประสิวลูกกระสุนออกไป"

สิ้นเสียงคำสั่งทัพที่ประกาศออกไปเป็นระลอก นกพิราบสื่อสารตัวแล้วตัวเล่าต่างบินทะยานขึ้นสู่เวหา มุ่งหน้าไปยังเมืองลั่วหยาง เจิ้งโจว ไคเฟิง และเต๋อโจว

บนใบหน้าอันคมคายเย็นชาของโจวซื่อเสียนปรากฏรอยยิ้มหยัน ลั่วหยาง จงหยวน และกวนจง นึกอยากจะมาก็มา อยากจะไปก็ไปได้งั้นหรือ

ภายในโถงว่าการ ชายหนุ่มก้าวเดินช้าๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "ลั่วหยางยามนี้ แผ่นดินจงหยวนยามนี้ มิใช่เมื่อสามปีก่อนอีกต่อไปแล้ว"

ในเมื่อทัพราชสำนักชิงเคลื่อนพลมาหมดทั้งรัง เขาก็จะจัดค่ายคูประสานแนวรบ ให้ราษฎรทุกคนกลายเป็นทหาร รับมือตัวเอ่อร์กุ่น ตัวตั๋ว อาจี้เก๋อ และอู๋ซานกุ้ย

มุมปากอันเย็นเยียบของโจวซื่อเสียนยกขึ้นเล็กน้อย แฝงแววชั่วร้ายอยู่หลายส่วน

เคยได้ยินเรื่องมหาสมุทรแห่งสงครามประชาชนหรือไม่เล่า

ลั่วหยางไร้กำลังป้องกันนับเป็นความจริง ด้วยมีทหารรักษาการเพียงสองหมื่นนาย เช่นนั้นเขาก็จะสั่งให้โรงงานสรรพาวุธลั่วหยางเปิดคลังแสง แจกจ่ายปืนไฟและอาวุธให้แก่ราษฎร