บทที่ 220 กวนจงวิกฤต

บทที่ 220 กวนจงวิกฤต

การตีจากอวิ๋นหนานและลี่เจียงฝู่ขึ้นไปยังแดนทิเบต จะสามารถกวาดต้อนม้าศึกที่ต้าหมิงขาดแคลนที่สุดมาได้ นี่คือทรัพยากรเชิงยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุด

ส่วนการตีจากลี่เจียงฝู่ลงใต้ จะทำให้ได้ทางออกสู่ทะเลบนคาบสมุทรอินโดจีน ซึ่งทางออกสู่ทะเลแห่งนี้ มีความสำคัญยิ่งยวดต่อกองเรือรบต้าหมิงที่จะยาตราทัพสู่หนานหยางในอนาคต

"สามปี!"

โจวซื่อเสียนทุบกำปั้นลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนเอ่ยเนิบช้า "อีกสามปี ผู้บัญชาการทัพคนนี้ต้องได้เห็นม้าทิเบตชั้นยอดหนึ่งแสนตัว!"

เฝ้าแหล่งม้าศึกชั้นดีอย่างทิเบตใต้ไว้แท้ๆ หากไม่ตีชิงมา จะเก็บไว้ฉลองปีใหม่หรือไร?

ต้าหมิงกว้างใหญ่ไพศาลถึงเพียงนี้ แม้แต่ม้าศึกไม่กี่หมื่นตัวยังหาไม่ได้ ต้องทนให้พวกชาวมองโกลและชาวหนวี่เจินขี่ม้าแคระมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ไม่รู้จริงๆ ว่าพวกคนในรัชสมัยหงจื้อคิดสิ่งใดกันอยู่

"หา?"

มู่เทียนปัวอ้าปากค้างไปนานแล้ว ร่างท้วมสั่นสะท้านขึ้นมาคราหนึ่ง พลางคิดทบทวนภาพฝันอันยิ่งใหญ่ที่ผู้บัญชาการใหญ่ร่างขึ้นอย่างละเอียด