บทที่ 217 รุกสู่เสฉวน

บทที่ 217 รุกสู่เสฉวน

ราชวงศ์ต้าซีของจางเซี่ยนจง ก็เปรียบเสมือนกอเอี๊ยะหนังหมาที่ติดแน่นแกะไม่ออก

หมอนี่เป็นมารร้ายจอมป่วนเมือง ทหารเกเรไร้ปณิธานอันยิ่งใหญ่ ประหนึ่งคางคกกระโดดมาเกาะหลังส้นเท้าของต้าหมิง ไม่กัดให้เจ็บ ทว่าชวนให้สะอิดสะเอียนยิ่งนัก

เขายังขังตัวเองอยู่แต่ในฮั่นจง ตั้งตนเป็นฮ่องเต้บ้านนอกอย่างสบายอารมณ์

คนผู้นี้เทียบกับหลี่จื้อเฉิงไม่ได้เลยแม้แต่น้อย หลี่จื้อเฉิงอย่างน้อยก็ยังมีความฝันอยากเป็นฮ่องเต้ มีความมุ่งมั่น ทว่าจางเซี่ยนจงผู้นี้... ในหัวคิดเพียงแค่อยากยึดครองดินแดนสักผืนเพื่อตั้งตัวเป็นขุนศึก

ปล้นเงิน ปล้นเสบียงอาหาร ฉุดชิงสตรี แล้วใช้ชีวิตอย่างหรูหราฟุ่มเฟือยสุขสบาย ที่เขาก่อกบฏก็เพื่อเสพสุข เพื่อทองและเงินของมีค่า และเพื่อสตรีเพศเท่านั้น

นี่คือจุดสูงสุดของแนวคิดแบบชาวนาตื้นเขินอย่างแท้จริง!

ทว่า

จางเซี่ยนจงผู้นี้กลับมิใช่จะปราบได้โดยง่าย มิใช่เพราะกำลังพลของเขาแข็งแกร่งอันใด หากแต่เป็นเพราะแคว้นต้าซีปักหลักอยู่ในเสฉวน ซึ่งยากแก่การเข้าตีเป็นที่สุด

เส้นทางสายสู่ยากเข็ญ ยากยิ่งกว่าปีนป่ายขึ้นสู่ฟากฟ้า