บทที่ 210 คลื่นใต้น้ำ

บทที่ 210 คลื่นใต้น้ำ

ยามนี้เหล่าเชื้อพระวงศ์ต้าชิง ขุนนางบุ๋นบู๊ชาวฮั่นต่างยืนหน้าทื่อไร้ความรู้สึก

"ครืน... ครืน..."

เสียงฟ้าร้องอึมครึมอันน่าสะพรึงกลัวดังแว่วมาจากผืนทะเล ห่ากระสุนปืนใหญ่อันคมกริบ การระดมยิงสกัดกั้นซัดทัพชิงล้มระเนนระนาด ทหารกองธง กองทัพกวนหนิง และทหารมองโกลพากันล่าถอยร่นกลับมาดั่งกระแสน้ำลด

ความสูญเสียที่ทัพชิงจะแบกรับได้มาถึงขีดจำกัดแล้ว...

"ตูม ตูม!"

เสียงปืนใหญ่คำรามกึกก้องประหนึ่งสายฟ้าฟาด อานุภาพสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวนี้ทำให้ทั่วทั้งต้าชิงล้มเลิกความคิดที่จะกวาดล้างกองทัพเฟิ่งเวยให้สิ้นซากไปโดยสิ้นเชิง

ทั้งนายทั้งบ่าวต่างยืนตะลึงงันอยู่กลางทุ่งโล่งที่ลมหนาวพัดกรรโชก

สู้รบมาถึงขั้นนี้ ความฮึกเหิมลำพองของต้าชิงถูกฟาดฟันจนมลายหายไปสิ้นแล้ว

ขุนนางชาวฮั่นอย่างหงเฉิงโฉ่วและฟ่านเหวินเฉิงต่างพากันใบ้กิน ชัดเจนว่านี่เป็นเพราะความคิดชั่ววูบของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ที่ทำลายสถานการณ์อันดีลง แต่ในฐานะข้าทาส บริวาร ผู้ใดจะกล้าปริปากพูดเล่า