บทที่ 207 สู้ตาย

บทที่ 207 สู้ตาย

เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาอีกคราใต้เงามืดแห่งราตรี

ท้องฟ้ามืดครึ้มอึมครึม

"ทัพชิงคิดจะสู้ตายแล้ว"

โจวซื่อเสียนได้กลิ่นอายแห่งอันตราย จึงเอ่ยเสียงต่ำ "ไป ไปแนวหน้า"

เขานำคนรุดไปยังแนวหน้าสุดของการป้องกันเมืองเทียนจิน แนวสนามเพลาะวงแหวนที่สร้างขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพัง เหล่าทหารราบเดินเท้าที่รวมกลุ่มกันสวมเสื้อทหารหนาเตอะกำลังพักฟื้นเรี่ยวแรง

ม้าศึกก้มหน้ากินหญ้าแห้งท่ามกลางสายลมหนาว

เหล่าทหารจับกลุ่มสามถึงห้าคน ผิงไฟ พูดคุยสัพเพเหระเรื่องทางบ้าน

"ใต้เท้ามาแล้ว!"

มีคนเห็นโจวซื่อเสียนในชุดเกราะศึกจึงกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ ทว่ากลับถูกนายทหารเตะเข้าให้หนึ่งที นี่เป็นข้อห้ามใหญ่หลวงในสนามรบ