บทที่ 172 กลศึกวังวนอำนาจ

บทที่ 172 กลศึกวังวนอำนาจ

อันที่จริงแล้ว การใช้เตาถลุงทรงสูงถลุงเหล็กก็มิใช่ของใหม่อะไรนักหนา

ในประวัติศาสตร์หัวเซี่ย ราชวงศ์ซ่งก็มีเตาถลุงเหล็กทรงสูงแล้ว ทว่าเส้นทางสายเทคโนโลยีเดินไปเดินมา ไม่รู้ไฉนจึงเป๋ไปคนละทิศ เตาถลุงทรงสูงแทนที่จะนำมาใช้ถลุงเหล็ก คนรุ่นหลังกลับเอาไปเผาเครื่องกระเบื้องแทนเสียฉิบ

เทคนิคการเผาเครื่องกระเบื้องรุดหน้าจนถึงขั้นไร้เทียมทาน แต่เทคโนโลยีการถลุงเหล็กกลับยิ่งถอยหลังลงคลองจนย่ำแย่

ไฉนจึงเป็นเช่นนี้

ก็เพราะเหล่าจักรพรรดิโปรดปรานการทำให้ราษฎรไร้กำลังและโง่เขลา ไม่อยากเห็นศัสตราวุธอันทรงอานุภาพแพร่หลายในหมู่ราษฎร นับพันร้อยปีที่ผ่านมาล้วนเป็นเช่นนี้เรื่อยมา กลายเป็นปมตายที่ยากจะสะสาง

นโยบายมอมเมาเบาปัญญาประชาชนนี้พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดในยุคแมนจูชิง เมื่อราษฎรอ่อนแอ ประเทศชาติก็ย่อมไร้กำลัง จนถูกชาติตะวันตกกดขี่ข่มเหงจนเงยหน้าไม่ขึ้นอยู่นับร้อยกว่าปี

โจวซื่อเสียนหมายมั่นจะทำลายปมตายนี้ลงให้จงได้

"เอาเถอะ อย่างน้อยเทคโนโลยีของต้าหมิงเราก็มิได้ล้าหลังปานนั้น เรื่องดินปืนกับเครื่องจักรกล พวกเราชาวหัวเซี่ยก็เป็นดั่งบรรพบุรุษของพวกตะวันตกนั่นแหละ"

โจวซื่อเสียนเอ่ยกับหลี่จิ่นด้วยสีหน้าแววตาเปี่ยมชีวิตชีวา ทว่ายังมีครึ่งประโยคหลังที่มิได้เอ่ยออกมา... เพียงแต่ต้นไม้สายเทคโนโลยีของพวกเรามักจะแตกกิ่งผิดทิศผิดทางไปเสียหน่อย