บทที่ 154 รถม้าหลวง

บทที่ 154 รถม้าหลวง

เฉียนเชียนอี้ร้อนรนแทบคลั่ง ไหว้วานผู้คนไปทั่วให้ช่วยสืบหาร่องรอยของหลิวหรูซื่อ คนตัวโตขนาดนี้ ซ้ำยังเป็นยอดพธูงามล่มเมือง จะหายสาบสูญไปเฉยๆ ได้อย่างไร

ผ่านไปครึ่งเดือนก็ยังไร้ข่าวคราว

ทว่านับวันกลับยิ่งมีบางอย่างผิดปกติ สองสามวันนี้ท่านอาจารย์อาวุโสเฉียนพบเจอผู้ใด ทุกคนต่างมองเขาด้วยสายตาประหลาด ทั้งยังอมยิ้มให้อีกต่างหาก

รอยยิ้มนั้นพิลึกกึกกือ ประหนึ่งกำลังมองดูเต่าหัวเขียวตัวหนึ่ง

ในที่สุดเมื่อล่วงเข้าหนึ่งเดือน ก็มีผู้หวังดีแย้มพรายให้รู้ บอกว่าวันนั้นเห็นหลิวหรูซื่อออกไปซื้อเครื่องประทินผิวพร้อมกับสตรีโฉมงามอีกสองคน

เฉียนเชียนอี้ร้อนใจรีบถาม "ไปที่ใด แล้วหลังจากนั้นไปที่ใดต่อ"

ผู้หวังดีมองเขาด้วยความเห็นอกเห็นใจ ก่อนจะกระซิบเบาๆ "หลังจากนั้น... หลังจากนั้นแม่นางหลิวก็เข้าไปในจวนสกุลโจวขอรับ"

เฉียนเชียนอี้ถึงกับอึ้ง "จวนสกุลโจวไหน"

ผู้หวังดีตบไหล่เขาพลางยิ้ม "ทำใจให้สบายเถิดท่านอาจารย์เฉียน แม่นางหลิวพูดคุยหยอกล้อกับคนในจวนสกุลโจว ดูสนิทสนมกันมากเชียวล่ะ"