บทที่ 152 หากชีวิตหยุดอยู่เพียงนี้

บทที่ 152 หากชีวิตหยุดอยู่เพียงนี้

หลิวหรูซื่อยังคงเชิดหน้าขาวผ่อง ยืดคอตะโกนท้าทาย "โจวซื่อเสียน เจ้าคนกังฉิน แน่จริงก็มาลงที่ข้านี่!"

หวังเวยกับเฉินหยวนหยวนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก สองสาวรีบวิ่งเข้าไปปิดริมฝีปากอวบอิ่มสีชาดไว้ ไม่กล้าปล่อยให้นางพูดจาเลอะเทอะอีก

"อื้อๆ!"

โฉมสะคราญหลิวยังคงเบิกตากลมโต นัยน์ตาสีหมึกคู่งามจ้องเขม็งอย่างเอาเรื่อง ดูไปแล้วมีมาดจอมยุทธ์หญิงอยู่ไม่น้อย นับว่างดงามแปลกตาไปอีกแบบ

"หืม?"

โจวซื่อเสียนยิ้มขำ สาวงามล่มเมืองผู้นี้คือหลิวหรูซื่อชื่อดังกระฉ่อน ยอดดวงใจของเฉียนเชียนอี้ เจ้าเต่าเฒ่านั่นเชียวนะ

เมื่อมองดูหลิวหรูซื่อ เขากลับนึกถึงบทเพลงหนึ่งขึ้นมา

เพลง 'ผ้าโปร่งครึ่งกา' แต่งขึ้นเพื่อบรรยายถึงนางโดยแท้

'หมึกจมลงสู่วารี ข้ามผ่านสระลายคราม โอบรับแสงสนธยา เก็บไผ่กลับเคหา'