บทที่ 148 องค์รัชทายาทแห่งต้าหมิง

บทที่ 148 องค์รัชทายาทแห่งต้าหมิง

ลั่วหย่างซิ่งผู้บัญชาการจิ่นอีเว่ย ได้แต่มองจูฉือหล่างองค์รัชทายาทแห่งต้าหมิงกระโดดโลดเต้นอยู่ในเขตก่อสร้างทั้งวันจนเนื้อตัวมอมแมมกลายเป็นก้อนดินอย่างทำอะไรไม่ถูก

ทว่าตนก็ไม่กล้าเข้าไปขัดขวาง

ใต้เท้าโจวมีศักดิ์เป็นพี่เขยขององค์รัชทายาท ก็นับเป็นคนกันเองในราชวงศ์อยู่แล้ว เรื่องนี้กระทั่งฝ่าบาทกับฮองเฮายังทรงหลับตาข้างหนึ่ง แล้วตนจะทำอะไรได้เล่า

คราวนี้องค์รัชทายาทจึงยิ่งได้ใจ เล่นสนุกจนกู่ไม่กลับ

ยามนี้พระองค์โดดเรียนทุกวัน ทำเอาเหล่าอาจารย์ในวังหลวงโกรธจนอกแทบระเบิด แต่ก็ไม่มีใครกล้าไปหาเรื่องติ้งหนานโหว อาจารย์หลายท่านโมโหจนถึงขั้นยื่นใบลาออก

"สี่ตำราห้าคัมภีร์ใช่ว่าจะเรียนไม่ได้เสียหน่อย"

โจวซื่อเสียนแก้ต่างอย่างมีหลักการ แต่จะเอาแต่ท่องสี่ตำราห้าคัมภีร์แทนข้าวสารกรอกหม้อก็ไม่ได้กระมัง นี่มิใช่การเรียนแบบลำเอียงหรอกหรือ แล้วดูอย่างองค์ชายของบริเตนใหญ่เล่าว่าร่ำเรียนอะไรกันบ้าง

องค์ชายของพวกเขาพออายุได้เจ็ดขวบ ก็เริ่มเรียนศิลปะ คำนวณ ฟันดาบ ฟิสิกส์ เคมี ปรัชญา...

หันกลับมามององค์รัชทายาทแห่งต้าหมิงเรา วันๆ เอาแต่ยัดเยียดบทความคุณธรรมคำสอน เรื่องวิทยาศาสตร์ธรรมชาติกลับไม่รู้เรื่องรู้ราวแม้แต่น้อย วิธีการศึกษาเยี่ยงนี้แต่เดิมก็บิดเบี้ยวอยู่แล้ว