บทที่ 147 ทักษะเทวะ

บทที่ 147 ทักษะเทวะ

เขาเอ่ยอย่างสบายอารมณ์ ทว่าฮ่องเต้ฉงเจินและหนานจวีอี้กลับจ้องมองมาราวกับเห็นตัวประหลาด นี่เขาวางแผนเรื่องนี้ไว้ล่วงหน้านานแล้วงั้นหรือ

มิน่าเล่าเจ้าหนุ่มนี่ถึงดึงดันจะบูรณะกำแพงเมือง ช่างคิดการณ์ไกลเกินไปแล้ว

"เฮ้อ"

หนานจวีอี้รู้สึกว่าตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีของตนช่างไร้ค่ายิ่งนัก จึงถอนหายใจยาว "ชั่วชีวิตของข้าเฒ่าไม่เคยยอมศิโรราบให้ผู้ใด แต่ครานี้... ขอนับถือจากใจจริง"

โจวซื่อเสียนรีบถ่อมตน "ท่านหนานกงกล่าวหนักเกินไปแล้วขอรับ"

เรื่องนี้จะโทษหนานจวีอี้ก็มิได้ การสร้างโครงสร้างพื้นฐานเพื่อกอบกู้ชีวิตราษฎร คือโอสถทิพย์สารพัดนึกที่คนหลายยุคหลายสมัยสั่งสมบทเรียนกันมา เขาซึ่งเป็นคนต้าหมิงย่อมยากจะทำความเข้าใจได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

นี่คือข้อจำกัดแห่งยุคสมัย

ฮ่องเต้ฉงเจินแย้มพระสรวลจนรอยตีนกาบานฉ่ำ "ดี ดี ยอดยิ่งนัก วิธีนี้ดียิ่ง!"

นึกไม่ถึงเลยว่าราชบุตรเขยที่ทรงเลือกสรรด้วยพระองค์เอง ขึ้นหลังม้าก็ออกรบได้ ยามลงจากหลังม้ายังกอบกู้ประชาราษฎร์ได้อีก ทั้งหมดนี้มิใช่เพราะสายพระเนตรอันเฉียบคมของพระองค์เองหรอกหรือ