บทที่ 122 กรีธาทัพพิทักษ์กษัตริย์

บทที่ 122 กรีธาทัพพิทักษ์กษัตริย์

กองทัพซุ่นเพิ่งปราชัย ทางเหนือกองทัพแมนจูชิงก็บุกทะลวงผ่านด่านเข้ามาอีก กองทัพหมิงในแผ่นดินจงหยวนจำต้องยกทัพกลับไปช่วยเมืองหลวง นี่มันคือวงจรอุบาทว์ที่วนเวียนไม่รู้จบชัดๆ

"ใต้เท้าขอรับ"

เหล่านายทหารล้วนมีสีหน้าเคร่งเครียด เวลานี้กลับกลายเป็นกองทัพเฟิ่งเวยที่ตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเสียเอง

โจวซื่อเสียนโมโหจนควันแทบออกหู ถอดหมวกเกราะฟาดลงกับพื้นอย่างแรง ก่อนจะเค้นเสียงรอดไรฟันออกมา "ยกทัพกลับเมืองหลวง กรีธาทัพพิทักษ์กษัตริย์!"

แมนจูชิงบุกผ่านด่านเข้ามาแล้ว สถานการณ์ศึกเร่งด่วนปานไฟลน ไม่อาจชักช้าได้แม้เพียงเสี้ยวอึดใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ เจิ้งโจวฝู่

สถานการณ์ศึกคับขันดุจเปลวเพลิง ทว่าภายในโถงบัญชาการพยัคฆ์ขาวกลับเงียบสงัดดั่งป่าช้า

ซุนฉวนถิงยิ้มแห้งอย่างขื่นขม เหล่าแม่ทัพกองทัพฉินต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม ผลงานศึกที่กองทัพหมิงรับมือแมนจูชิงตลอดหลายปีที่ผ่านมา บอกได้คำเดียวว่าอนาถแท้

กลางห้องโถง โจวซื่อเสียนเดินทอดน่องช้าๆ พลางคำนวณกำลังพลที่แมนจูชิงสามารถระดมมาใช้ในการบุกผ่านด่านครั้งนี้ เวลานี้พวกมันมีไพร่พลอยู่เท่าใดกันแน่