บทที่ 121 อานุภาพสวรรค์อันเกรียงไกร

บทที่ 121 อานุภาพสวรรค์อันเกรียงไกร

แลเห็นเพียงเส้นขอบฟ้า ณ เบื้องไกล มวลน้ำป่าทะลักหนุนปะปนก้อนน้ำแข็งมหึมาเทกระหน่ำลงมาอย่างอลังการ ภาพอันน่าสะพรึงตรงหน้าสะกดให้ทัพซุ่นซึ่งยังค้างอยู่บนผิวน้ำลืมสิ้นแม้กระทั่งจะหนีตาย ได้แต่ยืนตะลึงลานจ้องมองคลื่นยักษ์ที่ถาโถมเข้าใส่

"แครก แครก!"

ทันใดนั้น ผืนน้ำแข็งบนลำน้ำพลันปริแตกยุบตัวลง

เหล่าทหารซุ่นไม่ทันตั้งตัว จู่ๆ ใต้เท้าก็ยวบทรุด พากันร่วงหล่นจมหายไปทีละกลุ่มละพวก

"อ๊าก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะเทือนฟ้า กระแสน้ำเชี่ยวกรากทะลักเข้าสู่พื้นที่ลุ่มต่ำของเหอเทาอย่างบ้าคลั่ง บนผิวน้ำ ทหารม้าชั้นยอดของทัพซุ่นตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ หวดแส้เฆี่ยนม้าหนีตายกันจ้าละหวั่น

"ย่าห์ ย่าห์!"

ทว่าผืนน้ำแข็งทั้งเปียกทั้งลื่น จึงไม่อาจควบตะบึงได้เร็ว

กำลังมนุษย์ไหนเลยจะต้านทานพลังธรรมชาติได้ ชั่วพริบตาเดียวไพร่พลและม้าศึกของทัพซุ่นจำนวนมหาศาลก็ถูกน้ำป่ากลืนหาย ทั้งคนทั้งม้าต่างผุดๆ โผล่ๆ ลอยคอเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางเวิ้งน้ำสีขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา