บทที่ 104 ดอกไม้เคียงกิ่ง

บทที่ 104 ดอกไม้เคียงกิ่ง

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า หลี่เหยียนมอบทหารชั้นยอดแปดพันนายที่เพิ่งเกณฑ์มาใหม่ให้แก่กองทัพเฟิ่งเวย ส่วนตนเองยอมเก็บทหารที่อ่อนแอกว่าเอาไว้ เขาเป็นคนเช่นนี้เอง

แผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาล อารยธรรมที่สืบทอดมาหลายพันปี ย่อมหล่อหลอมชนชั้นยอดของชนชาติขึ้นมา คนเหล่านี้มิได้แสวงหาชื่อเสียงหรือผลประโยชน์ เพียงเพราะรักผืนแผ่นดินนี้อย่างลึกซึ้ง จึงยินดีสละสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง

หลี่เหยียนคือคนเช่นนั้น เพื่อแผ่นดินของชาวฮั่นแล้ว อย่าว่าแต่ทหารชั้นยอดแปดพันนายเลย ต่อให้ต้องถูกแล่เนื้อพันมีดก็คงไม่ขมวดคิ้วแม้แต่ครั้งเดียว

แผ่นดินต้าหมิงอันกว้างใหญ่ จะขาดแคลนยอดคนได้อย่างไรกัน?

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย โจวซื่อเสียนก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เอน กองทัพเฟิ่งเวยขยายกำลังพลอีกครั้ง มีไพร่พลแตะหนึ่งหมื่นสี่ถึงหมื่นห้าพันนาย ขนาดเทียบเท่ากับหนึ่งกองพลจัดตั้งเต็มขั้น

กองพลของเขามิใช่กองพลธรรมดาทั่วไป หากแต่เป็นหน่วยรบเคลื่อนที่ภาคสนามอย่างแท้จริง เป็นกองทหารที่เกรียงไกรที่สุดในยุคนี้

นี่คือสิ่งที่ใช้เงินมหาศาลทุ่มเทสร้างขึ้นมาอย่างแท้จริง!

เขาคำนวณในใจ หากมีกองพลเช่นนี้สักห้ากองพล ย่อมกวาดล้างต้าซุ่นของหลี่จื้อเฉิง ผนวกกับต้าซีของจางเซี่ยนจง รวมถึงพวกขุนศึกอย่างจั่วเหลียงอวี้และอู๋ซานกุ้ยได้อย่างราบคาบ