บทที่ 97 คณะกรรมการบริหาร

บทที่ 97 คณะกรรมการบริหาร

คนในยุคนั้นได้สรุปถ้อยคำเอาไว้ว่า "ปัญญาชนแดนอู๋ชอบถือความเห็นส่วนรวมเป็นใหญ่ เห็นที่ว่าการมีขุนนางฉ้อราษฎร์ละเมิดกฎหมาย ก็ชุมนุมกล่าวโจมตี ปลุกระดมสร้างความวุ่นวาย ทว่าเบื้องบนกลับมักยอมคล้อยตามคำคนเหล่านั้น"

พวกบัณฑิตนำมวลชนก่อความไม่สงบ ใช้มติมหาชนเป็นตัวประกัน เอะอะก็แจกใบปลิวว่อนเต็มถนนหนทาง ทั้งทุบตีทำลาย เผา ปล้นชิงของแบบไม่ต้องควักเงินสักแดง ซ้ำยังฉวยโอกาสข่มขู่ราชสำนัก ต้าหมิงต้องล่มจมก็เพราะเช่นนี้นี่เอง

ยามนี้ ภายในห้องส่วนตัวของหอเด็ดดาราเงียบสงัดราวกับป่าช้า

"ซู้ด"

โจวซื่อเสียนจิบสุราขาวน้ำค้างสารทหนึ่งคำ พลางยิ้มเย็น การจะรับมือกับคนพวกนี้ต้องทำอย่างไรน่ะหรือ ก็เรียนรู้จากฮ่องเต้เทียนฉี่ เรียนรู้จากราชสำนักชิงสิ

ฮ่องเต้เทียนฉี่ทรงใช้งานสุนัขรับใช้อย่างฉ่างเว่ย โยนพวกมันเข้าคุกหลวงแล้วทุบตีให้หนัก

ส่วนราชสำนักชิงนั้นยิ่งตรงไปตรงมายิ่งกว่า มีคำเดียวสั้นๆ คือ ฆ่า!

ในรัชศกซุ่นจื้อแห่งต้าชิงเคยมีกฎระเบียบระบุไว้ว่า "ผลได้ผลเสียอันใดของกองทัพและราษฎร ห้ามมิให้นักศึกษาถวายฎีกาแสดงความเห็น หากมีข้อเสนอแม้แต่คำเดียว ให้ถือว่าขัดต่อกฎเกณฑ์"