บทที่ 94 คลายความคิดถึง

บทที่ 94 คลายความคิดถึง

เมื่อมองดูสาวน้อยเชื้อพระวงศ์ผู้สะคราญโฉมผุดผาดตรงหน้า โจวซื่อเสียนก็รีบก้าวเข้าไปทำความเคารพ "ผู้น้อยขอน้อมคารวะองค์หญิง ขอทรงพระเจริญ พันปี พันๆ ปีพ่ะย่ะค่ะ"

ต่อหน้าข้าทาสบริวาร มารยาทย่อมต้องครบถ้วนรอบคอบ

"อืม"

ดวงตากระจ่างใสของจูเหมยชั่วเปี่ยมล้นด้วยความกระตือรือร้น ทว่ายังคงรักษาท่าทีพยักหน้ารับ เอ่ยเสียงเบา "ลุกขึ้นเถิด"

แม้นางจะยังเยาว์วัย ทว่ากลิ่นอายสูงศักดิ์แห่งราชวงศ์กลับมิอาจซ่อนเร้น เรือนร่างเพรียวระหงเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาอันบริสุทธิ์ ทั้งยังสง่างามและสำรวม เมื่อเข้าใกล้ก็ได้กลิ่นหอมรวยรินชวนหลงใหล ท่วงท่าสง่างามเกินบรรยาย

เกศายาวสลวยระบ่า กระโปรงยาวหรูหราสีขาวบริสุทธิ์ไร้ราคี ยิ่งขับเน้นให้ดูอรชรอ้อนแอ้นน่าหลงใหล เรือนร่างเพรียวงามภายใต้ผืนผ้าสีขาวแม้จะยังดูอ่อนเยาว์อยู่บ้าง ทว่าเอวคอดกิ่วตั้งตรง กิริยาท่วงท่างดงามไร้ที่ติ สันจมูกโด่งงาม เครื่องหน้าประณีตหมดจดจนชวนให้ทะนุถนอม

งดงามดั่งเทพธิดา เกินเอื้อมเหลือเกิน

ในใจของโจวซื่อเสียนพลันร้อนรุ่ม เอ่ยเสียงแผ่ว "องค์หญิงคงเหนื่อยแล้ว เชิญเสด็จตามข้ามาเถิด"