บทที่ 53 ชัยชนะครั้งใหญ่

บทที่ 53 ชัยชนะครั้งใหญ่

เมืองแตกแล้ว สถานการณ์สูญสิ้นเกินกอบกู้

ทางทิศตะวันตกยังคงสู้รบกันอย่างดุเดือด ทว่าทหารซุ่นทางทิศตะวันออกกลับพากันหนีตายจ้าละหวั่น บรรดาแม่ทัพที่มีม้าศึก ตลอดจนขุนนางแห่งราชวงศ์ซุ่นที่สะดุ้งตื่นจากภวังค์ ต่างพากันกระโดดขึ้นหลังม้า ทิ้งลูกเมียและคนเฒ่าคนแก่ไว้เบื้องหลัง ควบหนีเตลิดออกนอกเมืองโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง

พวกที่ไร้ม้าต่างตะเกียกตะกายคลานหนี แม้แต่เสื้อบุนวมยังมิทันได้สวมใส่ พุ่งพรวดออกไปท่ามกลางพายุหิมะอันเหน็บหนาว ทว่าวิ่งไปได้ไม่ไกลก็ค่อยๆ ล้มฟุบ สิ้นใจอยู่กลางทุ่งรกร้างอันเยียบเย็น

ห่างออกไปไม่ไกล ฝูงสุนัขจรจัดเริ่มปรากฏกาย ดวงตาสีแดงก่ำจับจ้องมองมาตาไม่กะพริบ

ชั่วพริบตา กองทัพพังทลายดั่งขุนเขาถล่มทลาย

ความโกลาหลระส่ำระสายแผ่ขยายไปทั่วทั้งเจิ้งโจวดุจโรคระบาด

กำลังมนุษย์ย่อมมีขีดจำกัด การศึกชิงเมืองในยุคอาวุธโบราณก็เป็นเช่นนี้เอง เมืองแตก ผู้คนล้มตาย การดิ้นรนขัดขืนล้วนเปล่าประโยชน์