บทที่ 39 เรื่องพิเรนทร์

บทที่ 39 เรื่องพิเรนทร์

จวบจนถึงช่วงเวลาที่เกือบจะสิ้นชาติเช่นนี้ จักรพรรดิฉงเจินถึงค่อยตระหนักชัดว่าผู้ใดจงรักภักดี ผู้ใดเป็นคนทรยศ ยิ่งทวีความเสียพระทัยที่สั่งยุบฉ่างเว่ยทิ้งไปจนกลายเป็นพยัคฆ์ไร้เขี้ยวเล็บ

ดวงตาของฉงเจินกลอกไปมา ก่อนจะสั่งให้หวังเฉิงเอินร่างราชโองการ ทรงใคร่ครวญดูแล้ว ประการแรกให้ซุนฉวนถิงเร่งเกณฑ์เสบียงจากกวนจงส่งไปยังเมืองหลวงโดยเร็ว พระองค์หิวจนทนแทบไม่ไหวแล้วจริงๆ...

ประการที่สอง ทรงตัดสินพระทัยออกราชโองการลดขั้นซุนฉวนถิงลงสามตำแหน่ง ขณะเดียวกันก็แต่งตั้งโจวซื่อเสียนเป็นแม่ทัพภาคด่านถงกวน ให้เข้าควบคุมกองกำลังส่วนที่เหลือรอดของกองทัพฉินไปด้วยในตัว ทรงเห็นว่าอย่างไรเสียราชบุตรเขยของตนเองก็ยังไว้วางใจได้มากที่สุด

มีทั้งลงทัณฑ์ ทั้งปูนบำเหน็จเช่นนี้ พระองค์จึงทรงรู้สึกพึงพอพระทัยยิ่งนัก

ห้าวันต่อมา ณ ด่านถงกวน