บทที่ 38 อี๋เหริน

บทที่ 38 อี๋เหริน

โจวซื่อเสียนมองดูแม่นางรูปร่างสูงโปร่งระหงตรงหน้าเจื้อยแจ้วไม่หยุดด้วยความงุนงง

ครู่ต่อมา หญิงสาวผู้น่ารักคงรู้สึกว่าตนเองเสียกิริยา จึงก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน ไม่พูดจาอีก เผยให้เห็นลำคอระหงอันสง่างามดั่งหงส์

เมื่อโจวซื่อเสียนได้สติ ความหิวโหยอย่างรุนแรงก็แล่นเข้ามา หิว เหลือเกิน สลบไสลไปถึงสองวันสองคืน จะไม่ให้หิวได้อย่างไร

ไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก เขารีบก้าวตรงไปยังสำรับ คว้าไก่ต้มชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก หญิงสาวผู้น่ารักยืนมองอยู่ด้านข้าง เห็นท่าทางกินอย่างมูมมามของเขา ใบหน้างดงามสะดุดตาก็ผุดรอยยิ้มหวานหยดย้อย

โจวซื่อเสียนกินไปพลาง เอ่ยถามอ้อมแอ้มไปพลาง "บ้านของแม่นาง... มาจากที่ใดกัน"

หญิงสาวช่างรู้ความ จึงเริ่มเจื้อยแจ้วขึ้นมาอีกครา "ข้าน้อยแซ่ซุน ชื่อว่าอี๋เหริน ท่านพ่อให้ข้าน้อยมาปรนนิบัติดูแลท่าน..."