บทที่ 25 โลหิตและเปลวเพลิง

บทที่ 25 โลหิตและเปลวเพลิง

ดินปืนบรรจุตวงสำเร็จที่ห่อด้วยกระดาษคราฟต์หนานี้ ในโลกตะวันตกยุคเดียวกันแพร่หลายมานานแล้ว ทว่าในต้าหมิงเพิ่งปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก

ในสมรภูมิแห่งแดนบูรพานี้ จึงนับว่าเกรียงไกรไร้ผู้ต่อกร

"ยิง!"

ปืนไฟคำรามกึกก้อง ม่านกระสุนสาดซัดดั่งห่าฝน

กองกำลังติดอาวุธกลุ่มพ่อค้าจิ้นอันดุดันถูกกระหน่ำยิงจนมึนงง เจ็บปวดจนแทบคลั่ง ทว่ากลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณความอำมหิต แต่ละคนต่างแผดเสียงคำรามแล้วพุ่งดาหน้าเข้ามา

คนพวกนี้เดิมทีก็เป็นพวกสู้ชีวิตแถบโจวซีโข่ว รอนแรมหากินอยู่นอกด่านมาโดยตลอด ย่อมเป็นพวกเดนตายตัวจริง!

ครั้นเข้าสู่ช่วงบรรจุดินปืน จึงเกิดช่องว่างของอำนาจการยิงขึ้นชั่วขณะ ค่ายกลรบของค่ายเฟิ่งเวยเริ่มระส่ำระสายเล็กน้อย อย่างไรเสียก็เป็นทหารใหม่ที่เพิ่งเหยียบย่างสู่สมรภูมิเป็นครั้งแรก จึงย่อมไม่อาจเลี่ยงความตื่นตระหนกได้