บทที่ 24 สำแดงเดช

บทที่ 24 สำแดงเดช

กองกำลังทหารของราชสำนักกองหนึ่ง กลับทำให้ลั่วหย่างซิ่งผู้เป็นถึงผู้บัญชาการจิ่นอีเว่ย รู้สึกหวาดกลัวจนลึกถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ ซ้ำยังตื่นตระหนกขวัญผวา

"พวกเดียวกัน พวกเดียวกันแท้ๆ"

ลั่วหย่างซิ่งรีบปลอบใจตนเอง คนกันเองแท้ๆ มีอันใดให้ต้องกลัวกัน?

"ตึง, ตึง, ตึง ตึง ตึง!"

ท่ามกลางเสียงกลองรบ ขบวนทัพเคลื่อนรุดไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ไพร่พลห้าร้อยนายราวกับหล่อออกมาจากเบ้าพิมพ์เดียวกัน แม้แต่ระยะก้าวก็แทบไม่เหลื่อมล้ำกันแม้แต่น้อย

เพราะนี่คือก้าวย่างที่เคี่ยวกรำฝึกฝนมาด้วยไม้ก้าวเดิน

แม้ความเร็วในการรุกคืบจะไม่เร็วนัก ทว่ากลับประดุจอสูรร้ายที่ทั่วร่างเต็มไปด้วยหนามแหลมคม จนผู้คนมิอาจหาช่องลงมือโจมตีได้เลย

"ตึง, ตึง, ตึง ตึง ตึง!"

จังหวะกลองอันเป็นระเบียบ ถี่กระชั้นอย่างยิ่ง