บทที่ 20 ยึดทรัพย์

บทที่ 20 ยึดทรัพย์

ยามนี้บ้านเมืองกำลังเผชิญหน้ากับวิกฤต บรรดาหอนางโลมและหญิงคณิกาต่างพากันสงบเสงี่ยมลงบ้าง ไม่กล้าจัดแสดงร้องรำทำเพลงอย่างเอิกเกริก แม้แต่แขกเหรื่อผู้มาเยือนก็ยังเข้าออกอย่างเร่งรีบ บรรยากาศจึงแฝงไว้ด้วยความเงียบเหงาวังเวงอยู่บ้าง

กลิ่นแป้งเครื่องประทินโฉมตลบอบอวลไปทั่วทั้งสาย บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานจางๆ

ตลอดเส้นทางเดิน ยังคงเห็นเหล่าปัญญาชนผู้ทรงภูมิรวมกลุ่มกัน ดื่มสุราเคล้านารีพลางก่นด่าพวกโจรฉ่วง และสบถสาปแช่งเหล่าพลทหารไร้ประโยชน์พวกนั้น

ภาพสะท้อนแห่งวิถีชีวิตคนทั่วหล้าปรากฏชัดอยู่เบื้องหน้า

ในหมู่ปัญญาชนพวกนี้ ยังมีทั้งโฉมงามที่ปลอมตัวเป็นบุรุษ และบุรุษผู้กรีดกรายชดช้อย นอกจากจะพล่ามเพ้อเจ้อ วิจารณ์เหน็บแนมขุนนางราชสำนักและประณามบรรดาแม่ทัพนายกองแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีปัญญาทำอะไรอย่างอื่นอีก