กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 139: เข้าพำนักในจวนเจ้าเมือง
สิ้นเสียงเย่ชิงเสวียน เสียงสตรีใสกระจ่างเย็นเยียบก็ดังออกมาจากเรือเหาะวิญญาณเหยี่ยนเทียน ก้องไปทั่วทั้งนครเซียนอย่างชัดเจน
“สหายเต๋าเย่ ไม่ต้องเกรงใจ สำนักกระบี่เหยี่ยนเทียนของข้าอยู่ไกลจากนครเทพรกร้างบรรพกาลที่สุด ระหว่างทางจึงล่าช้าไปบ้าง ปล่อยให้ท่านรอนานแล้ว”
เมื่อได้ยินเสียงอันเป็นเอกลักษณ์นี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเทพราชันชิงเสวียนก็จริงใจยิ่งขึ้น เปี่ยมด้วยความสนิทสนมและความเคารพอย่างแท้จริง
“ข้าก็ว่าแล้วว่าบุคลิกเช่นนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดา ที่แท้เทพราชันเจี้ยงเสวี่ยนำขบวนมาด้วยตนเอง นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!”
สิ้นคำนี้ ทั้งนครเทพรกร้างบรรพกาลก็ฮือฮาขึ้นในพริบตา
“เทพราชันเจี้ยงเสวี่ย! นางมาด้วยตนเองจริงๆ!”
“สวรรค์! นางคือมู่หนิงเสวี่ย เจ้าภูเขายอดเขากระบี่จริงๆ! ผู้บำเพ็ญเพียรที่ข้าเลื่อมใสที่สุดก็คือนาง!”