บทที่ 113: เจ้ายังพอมีทางรอด

บทที่ 113: เจ้ายังพอมีทางรอด

สายลมยามค่ำพัดผ่านป่าไผ่ด้านหลังภูเขาเป็นระลอก พาความเย็นเยียบจากในป่าซึมผ่านอาภรณ์ ค่อย ๆ พัดกลิ่นหอมเข้มข้นที่ติดกายมาจากงานเลี้ยงมหาพิธีวิญญาณก่อกำเนิดเมื่อครู่ออกไปจนหมดสิ้น

หลินเสวียนเต้ายืนอยู่กับที่ สายตาจับอยู่บนร่างของไช่คุนตรงหน้า พลางลอบถอนหายใจในใจ

ชายตรงหน้าหลังค่อมงองุ้ม ร่างกายผ่ายผอมเกินกว่าจะมองดูไหว กลิ่นอายทั่วร่างเสื่อมถอยกระจัดกระจาย ไร้ซึ่งพลังชีวิตและจิตวิญญาณที่ผู้บำเพ็ญเพียรพึงมี ดูราวกับตะเกียงใกล้น้ำมันหมด พร้อมจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

เรื่องที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านศิลาเขียวเมื่อครั้งนั้น เขายังคงจดจำได้อย่างชัดเจนจนถึงวันนี้

เป็นไช่คุนที่ดั้นด้นเดินทางไกลนับพันลี้มายังหมู่บ้านเล็ก ๆ อันห่างไกล เพื่อมาตรวจรากวิญญาณให้เด็ก ๆ ในหมู่บ้านโดยเฉพาะ