ตอนที่ 41 ละเมอ

น่าสงสารเจียวเหนียง นางเป็นเพียงสตรีบอบบางผู้หนึ่ง แม้สถานะจะไม่สูงส่ง ทว่านางก็ได้รับการเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมมาโดยตลอด แล้วจะเคยพบเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร

นางนอนตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงเล็กของเซิ่นเจิ้งชิง แม้แต่ลมหายใจก็ยังแผ่วเบาอย่างยิ่ง

จะไม่ให้แผ่วเบาได้อย่างไรเล่า อีกฟากของกำแพงก็คือห้องเก็บศพ ภายในมีศพนานาชนิดนอนเรียงรายอยู่ ผู้คนทั่วไปย่อมทนเห็นภาพเช่นนี้ไม่ได้

ทว่าเหลียวอันกล่าวว่า “พวกเจ้าเพิ่งเข้าไปในวังได้ไม่นาน เจียวเหนียงก็หมดสติไป จนบัดนี้ยังไม่ฟื้น”

เซี่ยชุนเสี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง “ป่วยหรือ?”

“ไม่ใช่” เหลียวอันกล่าว “นางถูกวางยา”

“ยาอะไร?”