ตอนที่ 40 ไปคนเดียว

แต่แม่นางผู้นั้นกล่าวไว้แล้วว่า ไม่เพียงจะเขียนให้เท่านั้น ยังจะนำไปใส่กรอบแล้วมอบให้เขาอีกด้วย

เมื่อเซี่ยชุนเสี่ยวเขียนเสร็จและใส่กรอบเรียบร้อยแล้ว หากเขาไม่แขวนไว้ ก็เท่ากับดูหมิ่นน้ำใจผู้อื่น

เว่ยชิงหานถอนหายใจอย่างเจ็บปวด การดูหมิ่นผู้อื่นย่อมทำไม่ได้ แต่การแขวนภาพอักษรภาพวาดของเซี่ยชุนเสี่ยวไว้ในห้องหนังสือก็ยิ่งไม่ได้เช่นกัน

เซี่ยชุนเสี่ยวไม่รู้เรื่องเหล่านี้เลย หลังเขียนเสร็จ นางก็ก้มหน้าพิจารณาอย่างจริงจัง ครั้นดูจนจบแล้วจึงเงยหน้าขึ้นกล่าวกับเว่ยชิงหานว่า “ท่าน เหมือนกันทุกประการ... เอ๊ะ...”

เซี่ยชุนเสี่ยวถามอย่างสงสัยว่า “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

สีหน้าของเว่ยชิงหานดูไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่สะดวกจะกล่าวออกมา จึงเพียงพูดว่า “ไม่มีอะไร กลิ่นดอกไม้เข้มข้นไปหน่อย”