ตอนที่ 20 ก่อกบฏ

“ท่าน” เซี่ยชุนเสี่ยวเอ่ยอย่างกระสับกระส่าย “ข้าจำเป็นต้องอ่านสิ่งนี้ด้วยหรือ? คดีลับสำคัญเช่นนี้ ให้ข้าอ่านจะไม่เหมาะสมหรือไม่?”

จากประสบการณ์ของนาง ในยามที่คดีสำคัญของสถานีตำรวจเก่ายังไม่คลี่คลาย สำนวนคดีเหล่านี้ต้องเก็บเป็นความลับอย่างเด็ดขาด ไม่มีทางให้คนนอกได้อ่าน

การลักลอบค้าอาวุธสงครามนับเป็นคดีใหญ่คดีหนึ่ง

เซี่ยชุนเสี่ยวหวั่นเกรงจริง ๆ ว่าเว่ยชิงหานจะกล่าวว่า “ไม่เป็นไร คนตายย่อมเก็บความลับได้”

เว่ยชิงหานกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ข้าให้เจ้าอ่าน ย่อมหมายความว่าเจ้าอ่านได้”

เมื่อเขากล่าวถึงเพียงนี้แล้ว เซี่ยชุนเสี่ยวจะพูดอะไรได้อีก นางจึงทำได้เพียงอ่าน

หลังอ่านจบ นางพบว่าในสำนวนคดีไม่ได้มีความลับมากมายเป็นพิเศษ