ตอนที่ 12 ได้ผล

ชั่วขณะนั้น เว่ยชิงหานตกตะลึงจนลืมชักขากลับ

“เจ้าว่าอะไรนะ?” เว่ยชิงหานเอ่ยถาม “ผู้ใดตาย?”

“เหลิ่งเหมย” เซี่ยชุนเสี่ยวปล่อยมือแล้วลุกขึ้น สายตามองไปยังทิศทางที่หลินเซิ่งจากไป “เมื่อครู่คนของแม่ทัพหลินเข้ามาแจ้งเขาว่า เหลิ่งเหมยแห่งหอร้อยบุปผาตายแล้ว เขาจึงรีบร้อนออกไป”

แม้หลินเซิ่งจะออกจากหอร้อยบุปผาไปแล้ว แต่เหลิ่งเหมยคือผู้ที่ถูกทำนายว่าจะพบความตายเป็นรายถัดไป เขาย่อมต้องทิ้งคนไว้คอยจับตาดูที่นั่นเป็นแน่

นี่เพิ่งผ่านไปนานเท่าใดกัน ครึ่งชั่วยามกระมัง

เหลิ่งเหมยตายแล้ว!

ทุกคนล้วนประหลาดใจ ทว่าพร้อมกันนั้นก็อดสงสัยไม่ได้ “เจ้ารู้ได้อย่างไร? เมื่อครู่คนของหลินเซิ่งเข้ามาพูดด้วยเสียงเบาเพียงนั้น พวกเรายังไม่ได้ยินเลย แล้วเจ้ากลับได้ยินหรือ?”