ตอนที่ 9 ล้วนเป็นจิ้งจอกพันปี

ทั้งสองกลั้นลมหายใจและสงบจิต เงียบกริบไร้สุ้มเสียง

ชายผู้นั้นเปิดหน้าต่างแล้วมองออกไปด้านนอก

ราตรีมืดมิดกว้างไกล ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดเลย

แม้พวกนางจะหลบอยู่ใต้หน้าต่าง ทว่าจากมุมนี้ เว้นเสียแต่ชายผู้นั้นจะยื่นศีรษะออกมา มิฉะนั้นย่อมมองไม่เห็นคนที่อยู่ใต้หน้าต่าง

ชายผู้นั้นมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปิดหน้าต่างแล้วกลับไป คาดว่าคงรู้สึกว่าตนเองคิดมากเกินไปจริง ๆ

เซี่ยชุนเสี่ยวผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก เว่ยชิงหานเองก็ผ่อนลมหายใจเช่นกัน

จนกระทั่งเสียงชายผู้นั้นปิดประตูห้องดังขึ้น เว่ยชิงหานจึงคลายมือ ทั้งสองร่วงลงสู่พื้นหญ้าพร้อมกัน

เซี่ยชุนเสี่ยวสามารถยืนได้อย่างมั่นคง ทว่าเว่ยชิงหานยังคงยื่นมือประคองนางตามความเคยชิน เมื่อเห็นว่านางไม่มีท่าทีจะล้ม เขาจึงค่อยปล่อยมือ