กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 285 เจ๊ใหญ่กับพี่เขย
โบราณว่าไว้ "คนเราต้องพึ่งเสื้อผ้า ม้าต้องพึ่งอาน"
ประโยคนี้มันโคตรจะจริงเลยพับผ่า!
ทายาทเศรษฐีที่เมื่อกี้ยังวางก้ามกร่างคับฟ้า บัดนี้กลับทำตัวหัวหดนอบน้อมอยู่ตรงหน้าเยี่ยหนิง
ผู้คนโดยรอบต่างก็เริ่มตาสว่างจากท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหันของโหยวฮุย
ที่แท้ไอ้หมอนี่ก็ตอแหลมาตลอดนี่หว่า
อาศัยว่าที่บ้านพอมีเงิน ชนคนอื่นแล้วยังไม่ยอมขอโทษ
พอมาเจอตอเข้าจริง ก็รีบก้มหัวขอขมาแทบไม่ทัน
ความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้านี้ ไวยิ่งกว่าพลิกหน้ากระดาษเสียอีก
"ถ้าขอโทษแล้วมันจบ จะมีตำรวจไว้ทำไมล่ะ" เยี่ยหนิงเชิดคางขึ้น