บทที่ 157 โง่เขลา

บทที่ 157 โง่เขลา

ในช่วงฤดูร้อน แม้ราตรีจะมาเยือนแล้ว แต่ไอร้อนที่ถูกแสงแดดแผดเผามาตลอดทั้งวันก็ยังคงอบอวลอยู่บนพื้นดิน ไม่มีทีท่าว่าจะจางหายไปแม้แต่น้อย

เยี่ยหนิงกับเว่ยจวินหลานที่เพิ่งกลับมาจากการเดินเล่น เปิดเครื่องปรับอากาศ พอมีลมเย็นพัดเอื่อยๆ ถึงค่อยรู้สึกสบายตัวขึ้นมา

หลังจากพักผ่อนครู่หนึ่ง เว่ยจวินหลานก็แตะไหล่เยี่ยหนิงเบาๆ "ไปอาบน้ำกันเถอะ"

"ด้วยกันไหม?" เยี่ยหนิงระบายยิ้มบนใบหน้า

"อืม..." เว่ยจวินหลานพยักหน้ารับ แววตาแฝงความอ่อนโยนหวานซึ้ง

เมื่อเห็นดังนั้น เยี่ยหนิงจึงไม่ลังเลอีกต่อไป ปลดเปลื้องพันธนาการบนร่างของตัวเองและเว่ยจวินหลานออกอย่างเด็ดขาด ก่อนจะอุ้มเธอเดินตรงไปยังห้องน้ำ

เมื่อสัมผัสได้ว่าร่องเอวถูกดาบศักดิ์สิทธิ์กระทบเบาๆ สองที ร่างบอบบางของเว่ยจวินหลานก็สั่นสะท้านขึ้นมา