บทที่ 156 สไตล์การจัดการ

บทที่ 156 สไตล์การจัดการ

เยี่ยหนิงเดาเจตนาที่แท้จริงของกงอิงเหลียนไม่ออก และก็ไม่อยากจะเดาด้วย

ตอนนี้เขาสั่งให้คนขับรถขับรถกลับไปแล้ว ส่วนตัวเขาก็ขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับของเว่ยจวินหลาน

"นายขับรถพาฉันนั่งสักหน่อยไม่ได้หรือไง"

เมื่อเห็นเยี่ยหนิงมุดตัวเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับอย่างรวดเร็วพร้อมคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จสรรพ เว่ยจวินหลานก็กลอกตาสวยคู่คมอย่างอดบ่นไม่ได้

"ผมเป็นถึงเจ้านายนะ มีเจ้านายที่ไหนเขาขับรถแบบนี้กัน"

"ใช่สิคะ บอสเยี่ยอย่างคุณช่างสูงส่งนัก ถ้าดูถูกรถฉันนักล่ะก็อย่ามานั่งสิ!"

หากเป็นเว่ยจวินหลานเมื่อก่อน เธอไม่มีทางพูดแบบนี้แน่ ถึงขั้นคงคิดว่ารถมินิคันเล็กนี้ไม่คู่ควรกับระดับของเยี่ยหนิงจริงๆ